Iedereen is hier de schuilnaam
waarachter iedereen zich verschuilt.
Al dan niet in paren, hoor je het
pluimvee naarstig koerend broeden

in gegalvaniseerd gazen kooien die,
met hun perfecte, identieke afmetingen,
door nijvere hoeders werden bedacht.

Soms maakt een verdwaald duivenjong
zich er als walg- of loopvogel nuttig
als een laag-bij-de-grondse schietschijf
die traag oplost in een wolk van veren.
 
 

 
 
Al wat roert, valt niet
te becijferen, daarover
ben ik het met de meeste
dichters roerend eens.
 
Anderzijds is er
het geoorloofd geweld
van staande ovaties.
 
Oorverdoofd en eeuwig
falend, blijf ik woorden
tellen. Tot vijf, tot zeven,
tot zeventien als het mag.
 
 

dans dans !
gisteren in Antwerpen,
vandaag in Gent (Hot Club)
en morgen in Brussel (Recyclart).
Beluister 'Ik heb mijn hart gesloten'
(vrij naar Wannes Van de Velde) mms
als alternatief voor 'n grijze gedichtendag.

  
  
                
                                                              
Nu de zon wat lager staat,
toont zij haar ware gezicht;
met langgerekte schaduwen
bakent zij de grenzen af.
 
Onder een ijl wit laken
trilt haar stem, doorheen
het woeden der verwanten.
 
Met de geur van natte aarde
en verspreide as, sintels
van wat niemand doven kan,
geeft zij zichzelf uit handen.  
                                           

 
 
Zo, daar staat hij dan, robuust
en kaal, uniek te wezen en
of hij nu maalt of weegt,
't maakt eigenlijk niets uit.
 
Niet de tijd en niet
wat twijfelt, heeft grip
op z'n gietijzeren bestaan.
 
Op tijd en stond mag hij in werking
treden, schoorvoetend weliswaar,
want stel u voor dat hij zou storen,
z'n houdbaarheid had afgedaan.
  
 

 
 
Terwijl de aarde scheurt en beeft,
veroorlooft ieder zich een teken
van zwakheid, een bescheiden,
ietwat naïeve vorm van medeleven.
 
Er is niemand die zit te wachten
op een kaakslag of het ruw ontwaken
uit een uit de hand gelopen droom.
 
Dat de aarde af en toe iets terug-
neemt, daar valt nog wel mee te leven.
Al het plunderend, hoog van de toren blazen,
behoort niet langer tot de orde van de dag.
 
 

 
 
Op het puntje van de tong,
dus traag, al het zoete
proeven en binnensmonds
een oud liedje zingen
 
als een groot gelijk, dat
ooit als aarzelen begon. 
Zo gaat dat
 
[tussen ons gezegd en
gezwegen] al eeuwen lang;
de kroon op 't werk, als
op het scherp der snede.