Voor P. (1957-2009)  
 
   
Mijn grote broer is me
weer eens een stapje voor,
maar onomkeerbaar nu. Met
nog meer weemoed in de ziel,
 
is dit keer een donderslag
nodig om hem gehavend
en laveloos terug te vinden.
 
De hemel lijkt wel vol, van wolken
die elkaar verdringen om mij, die
hier beneden achterblijf, te behoeden
voor een laatste ontgoocheling...
 
 

(remix)
 
 
Haar stem vergeef ik
alles, zelfs haar ruimte
grijpt me naar de keel,
keert me in haar schoot.
 
‘Blijf nog even’ klinkt de echo.
Een wat zeurderig mannenkoor heft
een klaagzang, als voor de dood.
 
Wat als haar stem nu ruwer was,
ongepolitoerd, met kleine haken?
Haar huid blijft hemels, zachter
kan ze niemand raken.
 
 

  
 
Daar werd alsmaar verder,
ademloos werd kort van adem
en hondstrouw zoals het hoorde,
geselde ik mezelf en andere katten
 
met enig leedvermaak en
van die rare gedachtesprongen
waarnaar niemand nog verlangde.

Wekenlang werd er noch een woord vuil
gemaakt, noch aan 't papier toevertrouwd;
geen pen bleek voldoende geslepen,
geen spiegelglas een terugblik waardig.
 

zonder woorden
 

Verlangen is de essentie
van Dez Mona

De Standaard, dinsdag 20 oktober 2009 
 

 
www.dezmona.com