24-01-15

getuige

   
   
Haar stem vergeef ik
alles, zelfs haar ruimte
grijpt me naar de keel,
keert me in haar schoot.
  
‘Blijf nog even’ klinkt de echo.
Een wat zeurderig mannenkoor heft
een klaagzang, als voor de dood.
  
Wat als haar stem nu ruwer was,
ongepolitoerd, met kleine haken?
Haar huid blijft hemels, zachter
kan ze niemand raken.
   
   

00:12 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: getuige, stem, ruimte, keel, schoot, huid

De commentaren zijn gesloten.