26-01-16

(winter)sonate

   

De huid wordt moe, voel ik
wanneer ik haar samendruk
en dan weer loslaat; het lijkt
wel alsof de rek er uit is.

En ook haar taal wordt moe;
ze klinkt onvoltooid en huist,
wat achteloos, in het verleden.

Ik hoor 't voorzichtig gekuch
van een nageslacht. Ook dat
schijnt zich neer te leggen
bij het tragerwordend licht.
   
   
   
   
   
   

Commentaren

Het is genieten op deze blog. Heel mooi, met knappe aanslaande poëzie.
Ikzelf ben opnieuw begonnen met skynet... Steeds welkom.

Gepost door: Gidsjoris | 05-02-16

De commentaren zijn gesloten.