26-01-16

(winter)sonate

   

De huid wordt moe, voel ik
wanneer ik haar samendruk
en dan weer loslaat; het lijkt
wel alsof de rek er uit is.

En ook haar taal wordt moe;
ze klinkt onvoltooid en huist,
wat achteloos, in het verleden.

Ik hoor 't voorzichtig gekuch
van een nageslacht. Ook dat
schijnt zich neer te leggen
bij het tragerwordend licht.