27-03-18

Ransel

   

Sire, er zijn geen vaders meer.
Er zijn mannen met een mening
die jongens blijven, wanneer
ze, blozend op bivak, pochen

over de weldaden van hun vaderschap,

die menen te weten wanneer hun zoon
rijp is voor de arbeidsmarkt

en hun dochter geslachtsrijp

kan worden doorverkocht.
Sire, er zijn amper vaders
met een ranseltje fatsoen.

 

 

23:17 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: ransel, vaders, mening, zoon, dochter

26-01-16

(winter)sonate

   

De huid wordt moe, voel ik
wanneer ik haar samendruk
en dan weer loslaat; het lijkt
wel alsof de rek er uit is.

En ook haar taal wordt moe;
ze klinkt onvoltooid en huist,
wat achteloos, in het verleden.

Ik hoor 't voorzichtig gekuch
van een nageslacht. Ook dat
schijnt zich neer te leggen
bij het tragerwordend licht.
   
   
   
   
   
   

31-10-15

Schachten (werkwoord) 3/3

   
   

Het meisje begrijpt het nog steeds niet, heer kramp des te meer.
Als toevallige voorbijganger wil ik het niet begrijpen: wanneer ik
hem uitscheld voor beul, krullen zijn lippen van eigenwaan. Volgens
zijn afkomst is dit de geuzennaam die hij altijd al heeft nagestreefd.

Krijs is wijselijk gevlucht en ontfermt zich over de jongen die rillend
herstelt van de radeloosheid waarmee men de hel tracht te vergeten;
wat een lichaam afscheidt haalt moederlijke instincten naar boven.

Kramp blijft halsstarrig brullen, vaderlijke gevoelens zijn vooralsnog
niet aan hem besteed; een schacht (een meisje bovendien) heeft pas
bestaansrecht als een fragment dat de ondergeschiktheid aanvaardt,
als een onooglijk iets dat de werkelijkheid walgend mag ondergaan.
   
   
   
   
   

29-10-15

Schachten (werkwoord) 2/3

   
   

Een uitgeput meisje begrijpt het niet: iemand had haar ingefluisterd
dat onderwerping een vorm van assimilatie is, niet dat haar lichaam
en maag zouden worden geveild in het kader van een overlevering
waarin een even onthutste schacht in haar mond ejaculeren moet.

Vrouw krijs vindt het nochthans prima, zij herinnert zich de smaak
van zaad en mayonnaise waarmee zij niet ontmaagd, dan wel
de rechterhand van heer kramp geworden is, want zeg nu zelf:

wat is er in godsnaam mis om iemand op zijn plaats te zetten,
iemand een nummer op de bovenarm te tattoeëren, hem of haar
te archiveren in de annalen van de universiteit? Om ergens bij
te horen zijn alle vormen van laatdunkendheid gepermitteerd.   

      

 

      
   

27-10-15

schachten (werkwoord) 1/3

   
   
   
Verwrongen gezichten zijn (initieel) verwaasloosbaar;
hees gebralde keelgeluiden in een niet te traceren streek-
taal bewijzen dat men weinig van de wereld heeft gezien
(alweer een strenge opvoeding als een maat voor niets).

Laat ik deze zonde een naam geven: heer kramp en vrouw krijs,
een koppel gelijkgestemden die, weliswaar dronken, flets
en kleurloos, hun macht eindelijk kunnen doen gelden.

Ze temmen hun slachtoffers zoals ze het zelf eerder
hebben moeten ondergaan: schachten besmeuren en voeden
met vet en lichaam totdat deze kokhalzend dromen van de dag
waarop wraak naast zuur ook zoet smaken zal.   

      

 

 

15-04-15

Kameraad

   
   

Alain-Delon-in-Le-Cercle-Rouge-1970.gif
  

 
   Ooit zal 't roken niet alleen mij problemen bezorgen
maar ook de organisatoren van een tentoonstelling
over mijn leven en werk. Door het alsmaar verder
doorgedreven gezondheidsideaal zullen ze

enkele mooie foto's willen vinden waarop ik
géén Gauloise tussen mijn vingers of lippen
hou. Die zoektocht zal niets opleveren.

Uit armoede zal men dan kiezen om
de eeuwige sigaret weg te retoucheren,
net zoals de communisten dat vroeger deden
met in ongenade gevallen kameraden.

 

 

dank aan popokabaka
voor de inspiratie  

 

19-03-15

maître

   
   
   
De meester is moe. Meewarigheid
is z'n aandeel in het jonge geweld,
het geratel dat te luide muziek
overstemt met boute citaten.

De leerlingen luisteren niet meer.
Gisteren is morgen allang vergeten
want vandaag begint met een kater.

Op weg naar huis komt hij haar tegen,
een hoopje weifeling over haar maten,
blessures die niemand negeren wil.
Waarom houdt niemand zijn snater?   

      
   

 

00:51 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: maître, meester, moe, blessure, snater

24-01-15

getuige

   
   
Haar stem vergeef ik
alles, zelfs haar ruimte
grijpt me naar de keel,
keert me in haar schoot.
  
‘Blijf nog even’ klinkt de echo.
Een wat zeurderig mannenkoor heft
een klaagzang, als voor de dood.
  
Wat als haar stem nu ruwer was,
ongepolitoerd, met kleine haken?
Haar huid blijft hemels, zachter
kan ze niemand raken.
   
   

00:12 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: getuige, stem, ruimte, keel, schoot, huid

28-02-14

Schaar Steen Papier

   
   
Eén is de hand
die slaat en zalft
om oude gezangen
helder te laten klinken.
   
Twee is de wind
die verzen prevelt, zonder
een spoor van verbijstering.
   
Drie is een oog
dat van op de zijlijn
toeziet 
of de volgende nacht
nog 
de moeite waard is.

   
   
   

17-02-14

Vader

   
   

Hij is gewassen en nog in leven,
al lang geen haar en tanden meer,
verward om alles wat buiten hem om
anders en zelfs hem stilaan vergeten is.

Waar is het werkvolk dat hem ooit
prees om zijn harde hand, nu hij
niet meer weet of hij woont waar hij is?

Alles in het nu wordt een lang geleden;
zijn lichaam wacht af, gewassen en
gevoed, zonder de naam van wat nog leeft
zich voor de geest te kunnen halen.   

 
    

(vrij naar het 12de stadsgedicht van Joke Van Leeuwen)  

24-01-14

Armslag

  
   
   
   
   
  
  
armslag.jpg
  
... in een taal die iedereen denkt
te begrijpen en die, op het eerste
zicht, enkel beelden nodig heeft.
 
   
   
   
   
   
   
    

  
  

14-01-14

Gezant

   
(remake)   
  

Misschien is zijn deemoedig
zwijgen net zo'n trucje als hoog
van de toren blazen, recht even-
redig aan het lef om met niets
 
meer dan welgevormde zinnen,
een scherpe tong en afgewende blik
nog wat vlekken na te laten
 
op het gemoed van diegene die
met lege handen achterblijft en
die zwijgend, zonder morren, op
z’n minst zijn schuld betalen zal.
  
  
  

17:54 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: gezant, lef, vlekken, zwijgen, schuld

17-12-13

nog 'n aanzet: onzijdig

   
   
   
't Lag daar maar te liggen,
als verscholen in het holst van
eigenwijs zichzelf te wezen,
't kreunde er piekerend op los.
  
Een enkele keer mocht 't binnen komen
schuilen, steevast was 't kot te klein.
Ach, 't was een wat onkiese zaak...
  
Laat maar zitten, dachten we op den duur,
laat 't alleen maar naakt en mooier wezen,
en als 't kan, plaatsen we 't op een sokkel
of hangen we 't aan een haak.
   
  
   
    

01:51 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: onzijdig, aanzet

18-11-13

Onderricht

   
   
   
Nadat de bodem werd geëffend

en met jong geweld omzoomd
werden er resten gereven,
een altaar met bladeren bedekt.
   
Dan volgde het wachten
op ongenode gasten, de heren
met hun ongepolijste poëzie. 

Aan tafel lieten wij ons onder-
richten in verlangen en verwoesten,
ons vervelen met hun eindeloze lessen
die steevast ontaardden in jaloezie.
   
   
    

26-07-13

(in) (de) naam van (de) vader

  
  
Zijn bloeddoorlopen ogen verwensen

de wereld naar de shit, kut en de hel
wijl hij met doorrookte stem
elke herinnering te gronde richt.
  

Toch overvalt hem soms iets vochtigs
wanneer hij de deernen op schoot neemt
die aan zijn lippen hangen, want
  

het moet gezegd: hoe achteloos ook
hij het spuug probeert weg te vegen,
in alles wat glinstert in zijn plooien
bespeuren zij e
en krans van tranen.
  
  
  
  

11:30 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: naam, vader, vochtig, deernen, schoot, krans, tranen, kut

23-05-13

Portret (Diane II)

   
   

Donkere ogen dwingen elk van ons
tot een vreemde in huis. 
Haar kijk
volgt mijn doen, die van mij haar laten.
Ik ken haar niet, zij mij evenmin.
   
   
Op de achtergrond, in het meest zwart
spiegelende van het nu, worden er messen
geslepen of ongerijmdheden bedacht,
  
om niets dan ontzetting aan te richten.
Ons beider voorzichtige blik stamt uit
minder barbaarse tijden waarin zijde
tot kamerdoeken kragen werd geregen.   
diane,robbert fortgens,blik,portret,kraag,ontzetting

 

foto: Robbert Fortgens

 

     
      
      

26-03-13

Zich-baar

   
   
De luis die zich sterker
waant dan menig goede zorg,
een zucht die zich niets aan-
trekt van 't gezond verstand.
   
Het geheugen dat zich laat
vermurwen door wat men zich
't laatst dacht te herinneren.
   
Een macht die feilloos aansluit
bij wat niet slapen wil: niets
minder dan een schimmel
die elk voornemen stremt.
   
    

19-12-12

Onderkomen

(reprise)

 
   
Iedereen is hier de schuilnaam
waarachter iedereen zich verschuilt.
Al dan niet in paren, hoor je het
pluimvee naarstig koerend broeden
   
in gegalvaniseerd gazen kooien die,
met hun perfecte, identieke afmetingen,
door nijvere hoeders werden bedacht.
   
Soms maakt een verdwaald duivenjong
zich er als walg- of loopvogel nuttig
als een laag-bij-de-grondse schietschijf
die traag oplost in een wolk van veren.
   
    

15-11-12

Ademloos

   
   
't Is niks, geen geluid
houdt woord, niets dat
hoont of blaft, zelfs niets
wat een tweede adem zoekt.
   
Volgens ingewijden hoort dit
bij de gang van zaken, bij
een markt van geven
   
en hopen dat een geschenk
pas na het feest wordt uitgepakt
en zorgvuldig wordt gekoesterd
als een maat voor niets.
   
    

01:10 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: ademloos, adem, geschenk, maat

23-08-12

Residu revisited

   
   

residu,revisited,stijn vranken

   
   
 
   

IMAG0112[3].jpg

 

   
Wat er na meer dan een jaar van enkele woorden op papier en wat water rest.
Met dank aan Stijn Vranken voor de foto's.
   
   
    

11-05-12

PeriFERie

   
   
Alles op aarde oxydeert,
alles schilfert of ver-
kleurt, en voor de minst
begerigen onder ons
  
volstaat de geur,
soms ook een smaak,
van zoet, geronnen bloed,
  
als dat van metaal
dat zich met een zucht
van roest tooit in vlees-
geworden schaamte.   
      
    

13-03-12

Cyanose

(remix)

 
Het is een goed gif; het sluipt
en geurt naar blauwzuur
en amandel, onbehouwen
prijst het de hemel.
   
Onderhuids verdeelt het
de wereld,
 zonder de last
van een geheugen,
   
in daders en zwijgers,
in vaders en vrijers, koppig
dus ook genadeloos, zoals
elke trage en obscene leugen.
   
    

    

19-01-12

Stabat

(remix)
    
   
Zo overweldigend
de nuchterheid,
het weigeren
te bezingen
   
wat zich ver-
schuilt in slapen
met open mond,
   
zo onvermijdelijk
de behoefte
om mijn lege ziel
te vullen met geluid.
   
    

30-12-11

Wolf

   
   
EEN hond die het gefluister
niet meer verdraagt,
die kookt en gist in leegte
en nergens schuilen kan,
   
stelt geen vragen; wat niet weg is,
wordt gezien. Alles is bezig
zich heimelijk te verbergen
   
tot de laatste vlek
verdwenen is en niets meer
zal hervallen in wat steeds
opnieuw beginnen wil.
   
    

13:01 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: wolf, hond, schuilen, heimelijk, vlek, hervallen

28-12-11

Barbaar

   
   
Van waar HIJ komt, maakt in wezen
geen verschil; dat hij de stilte vreest
zegt in feite al genoeg. Hij nestelt zich
ongestoord in wat hem vreemd is
   
en laat een waas van onbehagen na
voor een nageslacht dat de sporen
van zijn zaad nooit wissen kan.
   
Getuigen zullen achteraf verklaren
dat hij zichzelf begroef als een heilige
in een nest onder de grond, alwaar hij
zijn heldendaden met de ratten deelde.
   
    

Meid

   
   
ZIJ is nog jong en ervaren
in een wankel evenwicht
tussen peinzen en stoeien,
daarenboven begrijpt ze
 
dat men al die dure woorden
niet steeds moet verklaren,
hoe alles blijft vloeien
   
en elke slag in 't water
geen slagveld zou mogen zijn,
hoogstens een zorg voor later:
hoe puin te ruimen zonder pijn.
   
    

07-12-11

Na

(variatie)   
   
   
In de verte loeit een sirene

en aarzelt het licht, dichterbij
twijfelen overrijpe vruchten
aan een liggend bestaan.
   
Elke schijn verbleekt,
wordt medeplichtig
aan al wat gretig is.
   
Alles geurt na, naar
natgeregende gewassen
die plooien en de dauw voor
morgenvroeg verzamelen.
   
    

12-09-11

Beslagen

(reprise)
     
  
Nadat ik al het hout tot pijlen
had geslepen, de tijd rijp achtte
om met letters woorden te merken,
keerde ik geruisloos huiswaarts.
  
Gelijk 'n verre verwant die in het spoor
der stamvaders slagen en schaven
hoog in 't vaandel zou voeren,

zo beroerde ik elk roerend goed,
graveerde ik initialen minutieus
in het heft van wat men doorgaans
achteloos in handen houdt.
  
    

28-08-11

Contrapunt

   
  
Zoals dat gaat bij ’t donkeren
der klanken, wanneer een iets
in wankel evenwicht een stem
wegleidt van het niets,
  
weg van ’t grauw der partituur
waar alles dient ontsmet
en ontbloot tot op het vel,
  
klinkt een lied vol tegenspraak, vol
van verlangen en zich herinneren,
tot iets ongehoords dat geschonden
tot ’n pointe leidt, zonder weg terug.
  

    

16-07-11

Prelude

   
op de hondsdagen (19 juli - 18 augustus) 
  
  
Soms wil zelfs het weer
ons iets vertellen,
wil het ons doen buigen
onder wat broos is en wat lust.

En geluk, da's voor beginners
die onachtzaam weten:
al dat zweten past ons niet.

Ach, zo eenvoudig is het leven
(somtijds, zelfs in tegenlicht);
met wat ruis en schaduw
wordt elke foto artistiek.
  
 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende