11-05-12

PeriFERie

   
   
Alles op aarde oxydeert,
alles schilfert of ver-
kleurt, en voor de minst
begerigen onder ons
  
volstaat de geur,
soms ook een smaak,
van zoet, geronnen bloed,
  
als dat van metaal
dat zich met een zucht
van roest tooit in vlees-
geworden schaamte.   
      
    

07-12-11

Na

(variatie)   
   
   
In de verte loeit een sirene

en aarzelt het licht, dichterbij
twijfelen overrijpe vruchten
aan een liggend bestaan.
   
Elke schijn verbleekt,
wordt medeplichtig
aan al wat gretig is.
   
Alles geurt na, naar
natgeregende gewassen
die plooien en de dauw voor
morgenvroeg verzamelen.
   
    

06-03-11

Verwant(e)

 

  
Voor Frau K.


   
Een vlek, een gebrek, een zuur

dat bijt met een geur die looit
en naderhand blijft kleven
aan de vingers. Een belofte

(aangetast door de soort,
verdoemd door het geslacht)
waarin alles wat ontspoort
 
of hapert van leegte en gemis
tot de orde wordt geroepen,
als een symptoom: een nest
vol van
afschuw en verrukking.
  
    

 

22-12-09

(Winter)landschap

(remind)
 
  
 
Nu de zon wat lager staat,
toont zij haar ware gezicht;
met langgerekte schaduwen
bakent zij de grenzen af.
 
Onder een ijl wit laken
trilt haar stem, doorheen
het woeden der verwanten.
 
Met de geur van natte aarde
en verspreide as, sintels
van wat niemand doven wou,
geeft zij zichzelf uit handen.
 
 

23:31 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: geur, aarde, laken, stem, winter, as

15-10-09

Slagschaduw

 
 
Sinds mijn neus gebroken werd,
ruik ik des te helder. Tegenover
brute, ondergrondse krachten [of soort-
gelijke geuren van menselijk tekort]

maak ik nog steeds geen schijn van kans,
maar toen ik meer dan twee pakjes
per dag rookte, wist ik tenminste

wat mij verleidde tot het kleurrijk
versplinterend geluk, vertrouwde ik erop
dat datgene wat me ademloos achterliet,
me ook achteloos naar de longen greep.
 
 

10:17 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: ondergronds, ademloos, longen, roken, geur

12-08-09

Na

 
 
In de verte loeit een sirene
en aarzelt de dag, dichterbij
twijfelen overrijpe vruchten
aan een liggend bestaan.
 
Elke schijn verbleekt
bij al het gretige, na
elke medeplichtigheid
 
geurt alles na, naar
natgeregende gewassen
die plooien en de dauw voor
morgenvroeg verzamelen.
 
 

12:17 Gepost in Poëzie | Commentaren (2) | Tags: geur, gretig, medeplichtig, dauw, sirene

31-07-09

Archief

 
 
De as en peuken, kruimels
in een berookte kamer
met in één hoek een vlek
die om wat aandacht vraagt:

een vaal propje katoen,
schraal van weefsel en
vol van scheuren, als
 
een ijl vluchtpuntje dat
een geur bewaart voor later,
voor die zee van scherven waar-
in het hunkerend treuren was.
 
 

01:14 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: vlek, geur, kruimels, vluchtpunt

06-09-08

Oksel

  
 
Traagheid is m'n zonde,
weet ik, ik kan haar raadsel
amper bijbenen. In eigen nat
volg ik haar vormen
 
in vlekken en kleuren die,
ietwat ontheemd, verloren lopen
op 'n weeë ondergrond.
 
Als ik kan, verschuil ik me
in haar holte, verdraag ik
de onbeschaamdheid die
ongeschoren geurt naar meer.
 
 

14:10 Gepost in Poëzie | Commentaren (4) | Tags: raadsel, traagheid, holte, oksel, aquarel, geur

28-08-08

Typhaeus (tekst 1)

 
 
Nu de zon alsmaar lager staat,
tonen wij ons ware gezicht.
Met trage, ingehouden schaduwen
bakenen wij de grenzen af.
 
Onder een ijl, grijs laken
trillen onze stemmen, doorheen
het woeden der verwanten.
 
Met de geur van natte aarde
en verspreide as, sintels
van wat niemand doven kan,
geven wij onszelf uit handen.
 
 

13:37 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: aarde, geur, typhaeus, schaduwen

13-01-08

Enigma



Weet je ? Ik begon je nu al te missen.
Niet je onvermijdelijke aanwezigheid,
daar voelde ik me voor even van verlost,
maar dat onuitgesprokene, een geur

die me wat onzeker maakt
of een blik doet wijken, wijl ik
als geen ander je rug wil strelen.

Hoe snel de natuur zich ook herstelt,
een leegte wordt niet onvoorwaardelijk
gevuld, of hoe ik, in lief en leed,
je lijf en leden zou willen delen.
 
 

03:15 Gepost in Poëzie | Commentaren (1) | Tags: gemis, lijf en leden, raadsel, geur

19-12-07

Winterlandschap


Nu de zon wat lager staat,
toont zij haar ware gezicht,
met langgerekte schaduwen
bakent zij de grenzen af.

Onder een ijl wit laken
trilt haar stem, doorheen
het woeden der verwanten.

Met de geur van natte aarde
en verspreide as, sintels
van wat niemand doven wou,
geeft zij zichzelf uit handen.

16:06 Gepost in Poëzie | Commentaren (0) | Tags: winter, stem, landschap, geur