14-08-15

Portret

   
   
  
Vanaf dat ogenblik werd Hanel met rust gelaten; geen van haar medeleerlingen dacht er nog aan om toenadering tot haar te zoeken. Voor haar was dit geen probleem; ze ergerde zich toch maar aan het gekir en hun flauwe praatjes. De vriendjes van haar klasgenoten die hen na schooltijd op de hoek van de straat opwachtten, interesseerden haar meer. Ze kon hen bijvoorbeeld sigaretten afluizen die ze met een schijnbaar gemak inhaleerde of hen een tong draaien alsof ze haar hele leven niets anders had gedaan. Maar na verloop van tijd begonnen ook hun pokdalige tronies en ruwe handen haar snel te vervelen. Uiteindelijk verlangde ze alleen nog maar naar haar eigen kamer, naar het nest met verfrommelde lakens waarin ze haar gretigheid kon laten ontsporen en eigenhandig temmen terwijl ze een zo goed als anonieme blik dit alles goedkeurend liet gadeslaan. Ik wil niemand pijn doen, dacht ze nog, net op het moment dat haar grootvader ziedend de kamer binnenstormde, haar van het bed sleurde en haar gebood zich aan te kleden.

 

 

portret van een jongedame v+a.jpg

Portret van een jongedame - Wilhelm Amberg - 1858

  
  
  
  

 

08-03-13

The Dog Stars

  
  
  
Nee, niet de langverwachte vertaling in het Engels, wel het alom geprezen debuut van Peter Heller. Binnenkort in Nederlandse vertaling als 'De Hondsster'. Vergis u niet!

 

   
   
   “One of the most powerful reads in years.” - Playboy

Meer reviews.

 

27-12-12

1000 !

   
   
Duizend Hondssterren nog aan toe! Als al die exemplaren nu ook nog gelezen worden, dan was 2012 toch niet zo'n slecht jaar.

 

1000 exemplaren.jpg

 Tijd voor een feestje en...
beste wensen voor wat nog komen mag.
   
   
    
   
 

01:18 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) | Tags: hondsster, 1000, feestje, wensen

15-10-12

B B 2012

   
   
   

boekenbeurs,hondsster

foto: Martine Wathy
   
   
Op donderdag 1 november van 19 tot 21 uur signeer ik op de Boekenbeurs (hal 3, stand 314-317 van VBK) in het illustere gezelschap van Bernard Dewulf en A.H.J. Dautzenberg.
Om die twee uren in schoonheid door te brengen, nodig ik u uit om mij met uw aanwezigheid te vereren, desgewenst uw exemplaar van 'Hondsster' te laten signeren en om samen van een glaasje wijn of Hertekamp te genieten.
 

stempel BB negatief.jpg


   
   
    

 

12-09-12

Smetvrees

   
   
Iedereen heeft recht op een verhaal, sommigen dromen er zelfs beelden bij. Toen hij nog een jongen was, voelde hij in zijn jeugdige onbezonnenheid de behoefte om zelf beelden te creëren, als uit het niets. Nu volstaat een foto, waarvan een zelfingenomen psycholoog zou kunnen beweren dat het een soort spiegel is. De amper herkenbare man in de verte zou dan staan voor de onbereikbare, dus onaantastbare vader, de neger op de voorgrond voor hemzelf, de plichtsgetrouwe dienaar die hij zich altijd heeft gevoeld. Ach, kunstenaars vertrouwt hij voor geen cent, voor therapeuten is hij als de dood.  (p. 64)
   
    

00:11 Gepost in Proza, Teksten | Commentaren (0) | Tags: hondsster, smetvrees, markt, strijd

11-09-12

Nozem

  
  
Het helpt wanneer je in maatpak een ‘kutrecensie’ of iets dat daar naar ruikt, openbaar in de fik steekt: gisteren op Radio1, Klara en in Knack, vandaag gegarandeerd in De Standaard en De Morgen.

Aandoenlijk was het, hoe de verongelijkte uitgever na deze moedige daad, in de luwte van de straat en ver van 'boze geesten' (ik was er niet geheel toevallig getuige van), zichzelf als de eerste de beste kwajongen op de borst sloeg.
   
Hoe wanhopig op zoek naar aandacht kan je als uitgever in deze crisistijden zijn? schreef Frank Hellemans. Voor je het weet is zo’n ‘statement’ niet meer dan een uiting van hypocrisie, reageerde de geviseerde recensent.

 
‘Alleen wie op straat werd opgevoed, heeft geleerd een trefzekere rochel als een duidelijk merkteken te plaatsen,’ schreef ik in Hondsster (p. 104). Al moet ik bekennen dat ik nooit een nozem, noch dat soort verwend jongetje ben geweest.
  
  

06-09-12

De wereld van markt en strijd

  
  
Negen maanden geleden verscheen ‘Hondsster’ met een aarzelend tot euforisch enthousiasme, eigen aan elke geboorte. Opvallende verkoopcijfers (volgens mijn uitgever) en meer dan positieve reacties van de eerste lezers ten spijt, is mijn debuut totaal ongemerkt gepasseerd in de kronieken van de Vlaamsche pers. Soms lijkt het alsof ‘men’ heeft besloten mijn eerste worp simpelweg dood te zwijgen: geen aankondiging,  geen voetnoot, zelfs geen smalende recensie… Het zij zo; waarschijnlijk ontbreekt het mij (én een te bescheiden uitgeverij) aan voldoende credebility om zich aan te verkneukelen, laat staan om er een woord aan vuil te maken.
 
Opvallend is wel dat andere debutanten, nog voor er één roman van hen in de boekhandel ligt, uitvoerig worden geroemd (het geval Marnix Peeters: binnen de drie dagen genomineerd voor een niet onbelangrijke debuutprijs) of verguisd en afgeschreven (de ‘puberale’ Maarten Inghels), maar in ieder geval kunnen rekenen op de welwillendheid van minstens drie recensenten.

Uiteraard gun ik hen deze aandacht, maar heeft Herman Brusselmans dan toch gelijk wanneer hij (een oude vos die men geen kunstjes meer moet leren) Peeters de raad gaf om vooral de media te bespelen, als de enige manier om een boek in de markt te zetten?
Natuurlijk. Vertel hen ‘dat je minstens vijf mokkels per week achterwaarts in de poes naait’, ‘de doorsnee Jan Lul achter zijn teevee’ zal jouw boek met rode oortjes willen lezen, een zich onfeilbaar voelende recensent zal zich geroepen voelen om jou eloquent te dienen, al was het maar om zijn eigen literaire koudwatervrees te overwinnen.
 
Let wel: ik hou van smerige sprookjes; ik schreef er namelijk zelf één. Waarom ik dan niet mag rekenen op enige tekst en uitleg van Dirk, Mark, Geert en kompanen, dat blijft een raadsel. Het zal wel iets te maken hebben met marketing, een teveel aan ijdelheid of een gebrek aan geloofwaardigheid (schrappen wat niet past).
 
Vooraleer u mijn verzuchtingen gaat afdoen als rancuneus gejammer, nog dit: wat de boer niet kent, dat vreet hij niet, maar misschien zijn er ondertussen te veel boeren die steeds opnieuw hetzelfde willen prijzen. Waar is de boer die het onbekende niet schuwt, die eigengereid zijn eigen keuze durft te maken?
 
Deze boer ploegt voort, in weerwil van de seizoenen. Zelfs al is het weer een maat voor niets. Ook dat behoort tot defolklore.
  
  

 

01-05-12

Interview

   

Stijn Vranken: Ik ken jou al jaren, als dichter en vooral als dichter op een podium, en dan nu plotseling een roman. Is poëzie dan een soort aanloop geweest tot het zogenaamde ‘grotere werk’?

GD: Misschien is poëzie net het ‘grote werk’. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik aanvankelijk helemaal niet het plan had opgevat om een roman te schrijven. Op een bepaald moment wou ik een kortverhaal schrijven, misschien omdat ik voelde dat gedichten voor mij stilaan een beperking inhielden. Dat verhaal is uiteindelijk een roman geworden; er kwamen langzaamaan meer en meer stukken bij, schillen noem ik ze. Het geheel is ook heel intuïtief gegroeid, er was aanvankelijk geen vooropgezette structuur, maar ik ben best tevreden over de opbouw van ‘Hondsster’. Ik heb ook gemerkt uit de eerste reacties dat de lezers totaal geen probleem hebben met het steeds wisselend vertelperspectief. Niet voor niets is ‘een schimmenspel’ de ondertitel van dit boek.

SV: Het is inderdaad een behoorlijk complex boek, op verschillende niveaus. Eén van de verhaallijnen is de familiestructuur die zich gaandeweg bloot geeft. Vanwaar dat ‘schimmenspel’?

GD: In het begin heb ik bewust met initialen gewerkt voor personages die pas later een voor- of achternaam krijgen, of een plaats in de constructie die ik tijdens het schrijven aan het bouwen was. Van één van de hoofdpersonages, de moeder, krijgt de lezer pas alle informatie wanneer haar erfenis uit de doeken wordt gedaan. Al die schimmen worden met mondjesmaat ingevuld, krijgen in de loop der gebeurtenissen contour, kleur en reliëf.

SV: Een soort puzzel waar alles op zijn plaats komt?

GD: Ja, ikzelf hou daar wel van, van iets dat zich maar langzaam prijs geeft. Nochtans heb ik me voorgenomen om me in mijn volgend boek (werktitel ‘Klauw’)  aan een duidelijke, lineaire structuur en één vertelperspectief te houden, als een soort uitdaging. Voorlopig toch…

SV:  Maar bij ‘Hondsster’ klopt het allemaal wel. Op het einde komen alle eindjes samen.

GD: Toch had ik het tijdens het schrijven soms zelf best moeilijk, om een personage of een plek in de juiste tijd te plaatsen. Op een bepaald moment heb ik een tijdslijn en een boomstructuur geconstrueerd om zelf de draad niet kwijt te raken. Gelukkig heb ik gemerkt dat mijn ‘eerste lezers’ probleemloos alles konden plaatsen, dat alles evident ‘binnenkwam’ en dat de schimmige opbouw het verhaal zelfs spannend maakte.

Lees hier het volledige interview.

   

   

27-02-12

reacties op 'Hondsster' (een voorlopige balans)


Ik heb Hondsster in één adem uitgelezen. Het is heel vlot en spannend geschreven, ontdaan van alle franjes, een gebalde stijl die me erg bevalt. Veruit het beste Vlaamse boek dat ik de laatste jaren las.
A. Z.

Knap werk. En een fantastisch onderwerp.
Voornaamste kritiek: het had wel wat langer gemogen!
R. DM.

Je slaat meermaals de nagel op de kop en je raakt bijzondere dingen aan. Je neemt geen blad voor de mond en dat apprecieer ik, en ik herken de hand van een meester, in zoverre ik natuurlijk ‘geschikt’ ben om handen van meesters te herkennen, ha.
E. DB.

Guy, je had mij er wel kunnen bij vertellen dat Hondsster een ‘pageturner’ is… Ik wil mijn bed niet meer uit! (met dit weer is dat geen probleem natuurlijk…).
Salut, want ik moet gaan lezen, xx
E. P.

Bedankt voor het schrijven van je prachtige boek. Ik vind het erg poëtisch geschreven en het is een goed opgebouwd verhaal.
J. P.

Hondsster vond ik essentieel, geen franjes, niet kaal.
Ik vond het een heel goed verhaal, stevig geschreven, zonder aanstellerij.
H. B.

Een boek dat een gevoel oplevert dat je niet direct zal loslaten. Een boek voor wie eens iets anders dan de doorsneekoek onder handen wil krijgen.
P. VDD.

Boeiend gecomponeerd en poëtisch geschreven verhaal in een (niet-storend) Vlaams taaleigen. Een origineel ‘schimmenspel’, waarmee de auteur twee zoeklijnen – historisch en psychologisch – kunstig vervlecht tot een confronterende en spannende ‘aktion’.
drs.P. VDH. (NBD|Biblion recensie)

Wat mij stoort is dat ‘niet-storend’. Ik stoor me daar al 20 jaar aan.
Zouden onze recensenten eens moeten schrijven over een Nederlander…  Maar ja, drs.P. is nog maar drs. Als die dr. wordt klinkt jouw taal meteen exotisch en puntgaaf.
G. S.

Ik kon meegezogen worden, genieten van de taal. Indrukwekkend! Ook de structuur.
M. M.

Knap, hoe je dat zelfgenoegzaam kunstwereldje letterlijk te kakken zet. Il faut le faire.
(anoniem)

   


23:39 Gepost in Algemeen, Proza | Commentaren (0) | Tags: hondsster, reacties, balans

22-11-11

Een muur beklimmen

      
   

 

      
   

 

 

28-09-11

Boekpresentatie Hondsster

   
  
Een datum die u in uw agenda mag noteren:
vrijdag 25 november om 20 uur
in de kelder van De Groene Waterman (Wolstraat 7 2000 Antwerpen)
Boekpresentatie Hondsster
programma (o.v.): Frank Jaspers (Houtekiet) leidt in,
Stijn Vranken ( ‘Vlees Mij’ en ‘Wees gerust, maar niet hier’) interviewt,
Guy Dierckx leest enkele fragmenten,
Bert Dockx (Flying Horseman) speelt gitaar en zingt.
Daarna receptie en mogelijkheid om het boek te kopen en te laten signeren.
Vervolgens drank in De Kat (ik trakteer).
Alles gratis, behalve het boek.
   
    

28-08-11

Wolvin

   
  
Het gebeurt wel vaker in de natuur dat een wolvin genoegen neemt met een verlaten vossenhol of dassenburcht om haar nest in te richten.   (Hondsster, p. 22)
  
  

  
       

12-08-11

'The suburbs dream violence'

   
  

hondsdagen,hondsster

uit: Groot Woordenboek der Nederlandse Taal
citaat: JG Ballard
  
      
  

26-07-11

Laid in earth

   
  
            Ik probeerde mij Olga terug voor de geest te halen, zoals zij totaal ontredderd de week van de begrafenis had geleefd. Het had nog heel wat voeten in de aarde gehad om de uitvaart te regelen: het duurde meer dan een week vooraleer het gerecht het lichaam wou vrijgeven, Harald bleek onbereikbaar en aanvankelijk deed de pastoor van Berkenroth moeilijk omdat hij niet persoonlijk was gecontacteerd om de overledene de laatste sacramenten toe te dienen. Olga wist met zichzelf geen blijf en liet elk initiatief aan mij over. Met moeite had ik uiteindelijk een datum kunnen bepalen, een begrafenisondernemer vastgelegd en een aantal adressen verzameld. Na wat getouwtrek had de pastoor ingestemd met een eenvoudige dienst, waarop de vaste organist zelfs bereid was om een interpretatie van ‘When I am laid in earth’ ten gehore te brengen. Op hoop van zegen had ik de dag afgewacht terwijl Olga me op de zenuwen werkte. Ze deed heelder dagen niets anders dan mijn blik vermijden en me toch voor de voeten lopen. Ze weigerde om behoorlijk te eten, zich te wassen of zich om te kleden Ze zei niets meer tegen me, het enige contact dat ze met me zocht was wanneer ze ‘s nachts bij me in bed kroop en zichzelf in slaap prevelde met wat op een aftelrijmpje leek.

(...)

            De dienst was sober, de organist deed zijn best en het gekuch bleef tot een minimum beperkt. Harald zat helemaal vooraan in de vrouwenbeuk, naast zijn Hollandse bewonderaarster, ik op dezelfde rij, maar aan de mannenkant. In zijn homilie bleef de pastoor opvallend op de vlakte; hij benadrukte de aparte levensstijl maar de goede inborst van de overledene, haar artistiek elan en haar eigenzinnigheid, maar over de kwalijke reputatie die zij van in de jaren zestig en zeventig met zich meedroeg, repte hij met geen woord. Tijdens de geloofsbelijdenis stormde Olga met veel omhaal binnen langs de zijdeur. Ze zag er verwaaid en rillerig uit, in één van haar vaalgrijze jurken en op blote voeten. Toen ze Harald zag, stapte ze resoluut op hem toe, ging ze als een kind op zijn schoot zitten en vleide haar hoofd tegen zijn schouder. De rest van de dienst hield ze zich rustig. Toen de organist gedurende de communie een poging ondernam om zich aan Purcell te wagen, begon ze echter hartverscheurend mee te neuriën. Het geheel, het gestuntel van op het oksaal  en de klagelijke geluiden vooraan, gaven de dienst plots een geheel vreemde, ietwat tribale sfeer. Een sfeer die Frau K. wel had kunnen waarderen, bedacht ik met een flauwe glimlach.

Hondsster, p. 183 - 185
  
  

    
  
 

18-07-11

hondsster.wordpress.com

   
  
Voortaan kan je alle nieuws over 'Hondsster', mijn debuut bij Houtekiet, ook hier volgen.
  
    

22:28 Gepost in Algemeen, Proza | Commentaren (0) | Tags: hondsster, wordpress

07-07-11

Scheurbuik

   
  
Zwalpen wordt een gewoonte, on-
schuldig als de aarzeling die, volgens

getrouwen, met een intensieve vitamine-
kuur in de kiem kan worden gesmoord.
  
Een kwestie van weerstand opbouwen,

prevelt de eerste stuurman, vertrouw
op google en de stand der sterren.
  
Diep in het ruim
ratelt een machine,

gevoed door talloos veel geboden
stuurt zij het schip aan
in rechte lijn,
van punt a naar b, de horizon voorbij.  
    
  

27-06-11

Hemel(s)lichaam

   
   
   

  
  
     

21-06-11

Hondsster / Houtekiet

   
   
(perstekst)

Hondsster is het verhaal van de wankele relatie tussen een moeder en haar zoon in de tweede helft van de vorige eeuw. In die periode verandert niet alleen de verhouding tussen beiden, maar beweegt er ook maatschappelijk het een en het ander. De grenzen van de artistieke vrijheid en van de ouderlijke verantwoordelijkheid worden afgetast en in West-Europa wordt het aktionisme tot kunststroming uitgeroepen. Tegen de achtergrond van deze maatschappij waarin de morele waarden voortdurend verschuiven, vult de auteur behoedzaam het turbulente verleden van zijn personages in. Initialen worden namen en gebeurtenissen worden data, schimmen krijgen een gezicht.
  
Hondsster is een spannend boek, dat baadt in een broeierige sfeer, over het zoeken naar en het vinden van beelden tussen afschuw en verrukking, over de overmoed om sporen na te laten of uit te wissen, over nestgeuren die blijven hangen en het imponeergedrag waarmee elk roedeldier zijn gezag en territorium tracht te handhaven
  
Guy Dierckx (1958) volgde een grafische opleiding en richtte galerie Blanco en de tentoonstellingsruimte 9915 op. Schrijft poëzie sinds 1999, publiceerde in o.a. De Brakke Hond, De Contrabas, Deus Ex Machina, Dighter en Meander. Hondsster is zijn romandebuut.
  
paperback 220 blz 14 x 22 cm € 18.50
omslag Marij Hereijgers
foto omslag Guy Dierckx 
isbn 978 90 8924 196 2 
rubriek literatuur nur 301 
verschijnt in november 2011
bij Uitgeverij Houtekiet

  
    

22:29 Gepost in Proza, Teksten | Commentaren (4) | Tags: hondsster, houtekiet, perstekst

20-06-11

10 fragmenten uit 'Hondsster'


 

1.

‘Laat maar,’ stamelde ze, ‘het doet goed om nog eens de onstuimigheid te voelen die me herinnert aan de wellust van weleer. Geef me een kus en ga slapen. Morgen gaat het terug beter met me. Vroeger was het net hetzelfde.’
Ze keek op, de oogschaduw en mascara waren uitgelopen, wat haar op een vreemde manier jonger deed lijken. Ik nam haar hoofd in beide handen en gaf haar een kus op het voorhoofd, net zoals ik Olga daarnet had zien doen. ‘Slaapwel,’ zei ik.
‘Heb je me niets méér te zeggen?’ vroeg ze.
‘Nog niet, later misschien.’
Buiten was het ondertussen koel en klam geworden. Het erf lag er verlaten bij. Onwillekeurig keek ik naar boven; ik had verwacht een schitterende sterrenhemel te zien, maar ik kon slechts vaag enkele doffe sterren onderscheiden; zowel op aarde als in de hemel was er geen hond te bespeuren.

 

2.

Iedereen heeft recht op een verhaal, sommigen dromen er zelfs beelden bij. Toen hij nog een jongen was, voelde hij in zijn jeugdige onbezonnenheid de behoefte om zelf beelden te creëren, als uit het niets. Nu volstaat een foto, waarvan een zelfingenomen psycholoog zou kunnen beweren dat het een soort spiegel is. De amper herkenbare man in de verte zou kunnen staan voor de onbereikbare, dus onaantastbare vader, de neger voor hemzelf, de plichtsgetrouwe dienaar die hij zich altijd had gevoeld. Ach, kunstenaars vertrouwt hij voor geen cent, voor therapeuten is hij als de dood.

 

3.

Het duurde niet lang of Olga’s ademhaling werd zwaar. Uit nieuwsgierigheid raakte ik voorzichtig één van de tatoeages aan. Ik had gedacht dat de huid er hard en weerbarstig zou hebben aangevoeld, maar het tegendeel was waar: fluweelzacht, zonder enig littekenweefsel. Choukri kende blijkbaar zijn vak. Toen ik het cijfer 373 op haar schouder streelde, ging er een siddering door Olga’s lijf. Ik spreidde het laken over haar, nam de fles waarin zich nog een bodem bevond en vleide me naast haar neer. Uit ervaring wist ik dat dit bed ruim genoeg kon zijn.

 

4.

Vanaf dat ogenblik werd Hanel met rust gelaten maar geen van haar medeleerlingen dacht er nog aan om enige toenadering tot haar te zoeken. Voor haar was dit geen enkel probleem; ze ergerde zich toch maar aan hun aanwezigheid en hun flauwe praatjes. Hun vriendjes die hen na schooltijd op de hoek van de straat opwachtten interesseerden haar meer; ze kon hen bijvoorbeeld sigaretten afluizen die ze met een schijnbaar gemak inhaleerde of hen een tong draaien alsof ze haar hele leven niets anders had gedaan. Maar na verloop van tijd begonnen ook hun pokdalige tronies en ruwe handen haar snel te vervelen. Uiteindelijk verlangde ze alleen nog maar naar haar eigen kamer, naar het nest met verfrommelde lakens waarin ze haar gretigheid kon laten ontsporen en eigenhandig temmen terwijl ze een zo goed als anonieme blik dit alles goedkeurend liet gadeslaan.
Ik wil niemand pijn doen, dacht ze nog, net op het moment dat haar grootvader ziedend de kamer binnenstormde, haar van het bed sleurde en haar gebood zich aan te kleden.

 

5.

‘Had men mij op mijn achttiende niets verteld en had men mij toen niet met jou in contact gebracht, dan had ik mij waarschijnlijk gewoon een gewone zoon en broer kunnen blijven voelen.’
‘Gewoon?’
‘Ja, gewoon, sommige mensen verkiezen dat, om gewoon door het leven te gaan.’ Terwijl ik dit zei, stelde ik mijn eigen antwoord in vraag, vroeg ik mezelf af of ik wel zo’n gewoon iemand was en had willen zijn.
‘De vraag is of dat een kwestie van keuze is.’
‘Wat zou het anders zijn?’
‘Een kwestie van voorbeschikking.’ Frau K.’s antwoord klonk bijna als een vraag.
‘Ik vrees dat je dan jezelf te hoog inschat.’

 

6.

‘Dus je schaamt jezelf voor mij!?’
‘Ik erger mij. Omdat je er steeds opnieuw in slaagt om nét die dingen te doen die je omgeving in verlegenheid brengen of zullen brengen. En wat me daarbij nog het meest ergert is de vanzelfsprekendheid die je daarbij hanteert. In een normale verhouding is het de zoon die de leugens verzint om zijn moeder gerust te stellen.’
‘Ik heb nooit tegen je gelogen.’
‘Neen, maar je hebt je verborgen achter elk excuus om niet de gewone moeder te zijn die ik misschien wel had verdiend. De enige herinneringen die je me nalaat zijn zo misplaatst, dat ik ze zelfs niet kan bannen; in elk naslagwerk, in elke encyclopedie staat er wel een foto of een voetnoot die me confronteert met die obsessie van jou: jouw lichaam, als een tegelijk verrukkelijk als afschuwelijk instrument.’
‘Met dat lichaam heb ik iets willen vertellen,’ klonk het zwak.

 

7.

Er was die nacht weinig verkeer en de hemel was helder. Ik was er alleen met de sterren. Sirius, ook wel de hondsster genoemd, was nog steeds de helderste ster. Voorlopig althans want, naar men zegt, zal hij zich door zijn eigenbeweging steeds meer van ons verwijderen en almaar zwakker lijken. Zijn rol als helderste ster zal over vijf miljoen jaar door Albireo, een dubbelster in de bek van het sterrenbeeld De Zwaan, overgenomen worden. Zoals alles is ook wat oneindig ver schijnt tijdelijk.

 

8.

Frans liet de twee dvd’s met duidelijke weerzin in de doos vallen. Ik hoorde een plastic hoesje barsten. Hij keek me onderzoekend aan: ‘Als ik je een goede raad mag geven, zorg dan dat je dit materiaal zo snel mogelijk kwijt bent.’
‘Maar ik heb het net geërfd.’
‘Dan zou ik zo snel mogelijk die familie de rug toekeren en me laten onterven…’
‘Maar het is belangrijk archiefmateriaal, over de avant-garde in de jaren zestig, over een belangrijke strekking in de moderne westerse kunst.’
‘Dan zegt mijn gezond boerenverstand dat het hoog tijd wordt om te emigreren naar een ver, streng islamitisch land.’

 

9.

Ach ja, de obligate performance, een naïef stukje theater waarmee de kunstenaar zichzelf de rol van mythologische held zou toebedelen en zijn, met eigen lichaamssappen doordrenkte schilderijtjes een mysterieuze, maar vooral commerciële meerwaarde kon geven. Ik opende het raam en keek naar beneden: de zak restafval stond er nog, met een inhoud die elk mysterie overtrof.

 

10.

Eén van de honden die stond te blaffen aan de container en er af en toe tegen opsprong, ergerde Marcel al een hele tijd. Tot hij zich plots realiseerde dat de hond misschien wat had geroken dat zijn gejaagdheid verklaarde: bloed, vlees, iets dat leefde of net niet… Marcel stormde op de container af, schopte naar de hond die zich jankend uit de voeten maakte en schoof het deksel omhoog. De stank die er uit opsteeg deed hem naar adem snakken, maar buiten een lading lege mosselschelpen was de container zo goed als leeg. Vanaf dat moment had de onrust Marcel te pakken; de hele voormiddag liep hij nerveus om zich heen kijkend door de wijk. Vooral de directe omgeving van het dok trok zijn aandacht. Achter elke lichter die was aangemeerd, keek hij over de kade, of er tussen twee schepen, tussen het zwerfvuil dat er onherroepelijk bleef drijven, zich geen drama zou prijsgeven.
    

  
    

26-05-11

Ghostwriter

 

hondsster,ghostwriter,flying horseman
   Voor de release van Hondsster, nog even geduld
tot november 2011. In afwachting deze G H O S T W R I T E R.